Ademschommel MÜLLER, Herta & HENGEL, Ria van

Januari 1945. Roemenië, dat aan de kant van Hitler stond, heeft al gecapituleerd en de Duitstalige minderheid van de bevolking leeft in angst. De Russische overwinnaars eisen als vergelding alle Duitse mannen en vrouwen tussen de zestien en zesenveertig op voor de ‘wederopbouw’ van de Sovjet-Unie.

In Ademschommel ontrukt Herta Müller deze duistere periode aan de vergetelheid. Leopold Auberg wordt als zeventienjarige in een veewagen naar de Russische steppe afgevoerd en komt vijf jaar later getraumatiseerd terug. De ervaring bepaalt zijn verdere leven.

Verkocht
5 van 5
Waardering Slecht Matig Wel ok Goed Zeer goed
Recensies (1)
" Kun je een boek als dit, over vijf lange jaren in een Russisch werkkamp van de Duitse-Roemeen Leo Auburg, nog beschrijven als je voortdurend wordt overspoeld door gevoelens en tranen. Het is poëzie, hoe gruwelijk ook wat erin verteld wordt. Het grijpt je bij de strot, het benauwt, het heeft een melancholieke sfeer en legt met korte zinnen werelden, gevoelens, levens, verhalen open, zegt zoveel met zo weinig woorden. De sfeer, de dikke tranen die achter m’n ogen opbollen roepen leeservaringen op aan 'De zwemmer' van Zsuzsa Bánk. Daarna vraag ik me af of ik de droefheid in het verhaal, de woorden, de zinnen die schrijfster vindt, zo sterk voel omdat het in mijn karakter zit dit mooi te vinden, of dat ik het misschien meer kan aanvoelen dan jongeren omdat ik uit die tijd voortkom, omdat die periode als een deken om me heen wolkt. Ik wil doorlezen, maar ik heb het ook zo benauwd, voel me zo bedrukt, dat ik eigenlijk wil ophouden, uitwegen zoek als de post oprapen, e-mails bekijken, een boterhammetje maken. Ik heb het koud, letterlijk koud, al zit ik midden in de kamer en staat de verwarming hoog en de wind die om het huis laait, lijkt naar binnen te sluipen. Elk hoofdstuk, apart verhaal, juweel van vertellen in vaak ongewone, in elkaar overlopende prachtige beelden, die verbinden waar ze in een ander hoofdstuk terugkomen. De zinnen, de inhoud, wat ze zeggen en hoe dat van het ene overgaat in het andere, het is muziek. Filosofie over leven, overleven, terugblikken, ze zitten verweven in de diverse hoofdstukken, er is geen chronologie. De hoofdstukken cement, steenkool, slakken, ze zijn griezelig mooi, afschuwelijk en schetsen bovendien heel informatief over dit, ook nog, gewone aardse werk. Müllers literatuur is puur – zo soepel als ze met beelden omgaat, ze om elkaar heen, langs elkaar, door elkaar weeft, uiteinden aan elkaar verbindt. Grote klasse, als je dergelijke kwalificaties zou willen gebruiken. Nobelprijs waardig. "
Door: Alma Hoogeveen Meer recensies
Schrijf zelf een recensie > en maak elke maand kans op een mooie prijs!
 
Helaas, er zijn geen exemplaren beschikbaar op dit moment.
Schrijf zelf een recensie

Ademschommel

door:
Waardering Slecht Matig Wel ok Goed Zeer goed

Kun je een boek als dit, over vijf lange jaren in een Russisch werkkamp van de Duitse-Roemeen Leo Auburg, nog beschrijven als je voortdurend wordt overspoeld door gevoelens en tranen. Het is poëzie, hoe gruwelijk ook wat erin verteld wordt. Het grijpt je bij de strot, het benauwt, het heeft een melancholieke sfeer en legt met korte zinnen werelden, gevoelens, levens, verhalen open, zegt zoveel met zo weinig woorden. De sfeer, de dikke tranen die achter m’n ogen opbollen roepen leeservaringen op aan 'De zwemmer' van Zsuzsa Bánk. Daarna vraag ik me af of ik de droefheid in het verhaal, de woorden, de zinnen die schrijfster vindt, zo sterk voel omdat het in mijn karakter zit dit mooi te vinden, of dat ik het misschien meer kan aanvoelen dan jongeren omdat ik uit die tijd voortkom, omdat die periode als een deken om me heen wolkt. Ik wil doorlezen, maar ik heb het ook zo benauwd, voel me zo bedrukt, dat ik eigenlijk wil ophouden, uitwegen zoek als de post oprapen, e-mails bekijken, een boterhammetje maken. Ik heb het koud, letterlijk koud, al zit ik midden in de kamer en staat de verwarming hoog en de wind die om het huis laait, lijkt naar binnen te sluipen. Elk hoofdstuk, apart verhaal, juweel van vertellen in vaak ongewone, in elkaar overlopende prachtige beelden, die verbinden waar ze in een ander hoofdstuk terugkomen. De zinnen, de inhoud, wat ze zeggen en hoe dat van het ene overgaat in het andere, het is muziek. Filosofie over leven, overleven, terugblikken, ze zitten verweven in de diverse hoofdstukken, er is geen chronologie. De hoofdstukken cement, steenkool, slakken, ze zijn griezelig mooi, afschuwelijk en schetsen bovendien heel informatief over dit, ook nog, gewone aardse werk. Müllers literatuur is puur – zo soepel als ze met beelden omgaat, ze om elkaar heen, langs elkaar, door elkaar weeft, uiteinden aan elkaar verbindt. Grote klasse, als je dergelijke kwalificaties zou willen gebruiken. Nobelprijs waardig.